Maria is steeds discreet maar Zij werkt (E.H. Kris Butave)
De Kerk leeft nu volop in de paasvreugde: ‘La mort ne peut reprendre l’amour; la mort ne peut reprendre la vie’, hoorde ik onlangs op een begrafenisviering. In Jezus is dit ten volle werkelijkheid geworden. Ook in ons leven blijft de liefde, hoe moeilijk soms ook, het laatste woord hebben. En telkens opnieuw worden we in Jezus uitgenodigd om kleine daden van zich zomaar weggeven te blijven stellen. Ja, soms bekruipt het mensen telkens weer om reserves in te bouwen of om te twijfelen aan zijn jarenlange inzet. Jezus’ voorbeeld kan ons telkens helpen om de drempels van twijfel en van klein geloof te nemen. Maar ook Maria, moeder in het hart van de Kerk, blijft ons steunen in al onze pogingen en dit trouw en discreet. Zij en de H. Jozef weten uit ervaring wat in Jezus’ hart omgaat. Zij weten wat de kracht van onbaatzuchtige liefde inhoudt. Zij brengen ons steeds opnieuw tot groter vertrouwen, tot meer onbaatzuchtige inzet. Vele mensen voelen intuïtief aan dat Maria op de vele bedevaartplaatsen een bron van bemoediging, van troost en van trouwe volharding is. Maria werkt echt in de harten van mensen.
Op zondag 15 mei houdt de Kerk weer haar jaarlijkse wereldbiddag voor roepingen. Een uitnodiging voor elke christen, jong en oud, om door zijn leven te laten zien dat men veel voor Jezus over heeft. Om door zijn leven te laten zien dat men gelooft in de grote liefde van Jezus voor de mensen. Een gebedsoproep voor die periode met als slogan: ‘God … belt … en nu?’ maakt duidelijk waarover het gaat. Als gelovigen weten we dat God ons altijd opnieuw blijft oproepen. Wat doen wij? We kunnen niet anders dan die herhaalde oproepen van Gods grote liefde beantwoorden. Ons steeds opnieuw beantwoorden van die liefde door concrete daden in het leven van elke dag werkt aanstekelijk en nodigt uit. Ons authentiek antwoord op Jezus’ aanbod zet anderen aan om Jezus met zijn liefde in hun leven meer en meer toe te laten. Zo kan er meer licht, liefde en hoop in onze wereld groeien. Discreet zoals Maria, maar het werkt ondanks alle negativiteit.

.

Schep in mij een zuiver hart, mijn God, geef mij weer een vastberaden geest (Ps. 51)
We zitten nog volop in de Veertigdagentijd. Het valt me op hoeveel zorg in scholen, parochies gemeenschappen en groepen aan deze bezinningsperiode besteed wordt. We worden opgeroepen ons te bekeren, maar deze oproep is heel persoonlijk tot mij gericht.
Ik mag, ik kan, ik moet hierop een eigen uniek antwoord geven, geholpen door de liturgische lezingen en gebeden. Ook allerlei ‘vasten brochures’ trachten mijn blikveld te verruimen. Maar wij worden vooral geholpen door de diepe, zachte aandrang van de H. Geest. Een oproep uit een van de liturgische gebeden blijft me elke Veertigdagentijd aanspreken. Deze tijd is een tijd van meer toeleg op het bidden. Deze tijd is een tijd van grotere aandacht voor de liefde tot de naaste. Deze tijd is een tijd van grotere trouw aan de sacramenten, waarin we telkens opnieuw herboren worden. Telkens opnieuw kunnen beginnen; telkens opnieuw leven krijgen: het is een duidelijke verwijzing naar Pasen. Ons volgen van Jezus gaat doorheen kruis en moeilijkheden naar nieuw, overvloedig leven! De Veertigdagentijd vraagt ons uitdrukkelijk of we geloven in het herhaalde liefdesaanbod van God in Jezus en of we Jezus willen volgen in zijn moeilijke weg om meer liefde te worden. Wij allen worden zoals Jezus geroepen om ook in deze tijd de verborgen God een gelaat te geven. Het gelaat van de zich steeds wegschenkende liefde! Als we elke dag een bloem op de weg van onze medemensen zouden strooien, dan zouden de straten van de hele wereld vol vreugde zijn, klinkt een Engels gezegde. Christenen wedden ondanks alle tegenkantingen en tegenslagen op de uiteindelijke overwinning van de Liefde: zij doen dit nooit uit eigen kracht maar gedreven door de Geest zoals Jezus. Christenen kiezen de weg van het gewone, alledaagse leven ook met de kruisen, elke dag opnieuw. Geloof dat je dagelijks kruis door Jezus meegedragen wordt. We staan nooit alleen. Christenen dragen in alle stilte het kruis van hun medemensen mee: solidariteit is geen vreemd woord voor hen. Zo groeit Gods liefde verder en verder. Zo groeit meer liefde en meer leven onder de mensen. Zo wordt het ondanks alles voor altijd Pasen.
‘Heer, schep in mij een zuiver hart, geef mij weer een vastberaden geest’ opdat wij werk blijven maken van de liefde in ons leven.
H. Maria, help ons steeds uw Zoon te volgen.

Gelukkig die zoals de H. Geest zachtmoedig de weg goedheid gaan
Er komt weer volop leven en licht in de natuur en dat stemt ons blij. Maart, lentemaand maar ook de maand toegewijd aan de H. Jozef. De H. Jozef die steeds op de achtergrond blijft maar ook steeds aanwezig is. Voor ons leven blijft hij een inspirerende figuur. Toen ik enkele weken terug uit het evangelie van Matteüs uit de Bergrede hoorde voorlezen, moest ik onwillekeurig aan de figuur van de H. Jozef denken: we hebben al dikwijls uit de Bergrede horen voorlezen en we werden af en toe geraakt door één van die uitspraken van Jezus, maar spoedig vergleden ze ook weg in de veelheid van de dagen. Toch blijft altijd iets nasmeulen. Voor sommigen zoals bij D. Bonhoeffer werd het een hele omwenteling: ‘Ik denk dat ik voor de eerste keer in mijn leven op het spoor van de waarheid ben gekomen: ik heb de Bergrede ontdekt!’ Ja, de Bergrede behoort tot de essentie van ons christelijk handelen. Het is een duidelijk teken voor de wereld. In die zin kunnen we echt licht zijn voor onze wereld. Voor ons is Jezus een uitzonderlijke, heldere belichaming van de Bergrede. Heiligen, de H. Jozef kunnen ons inspireren om dagelijks kleine stappen te zetten in de geest van de Bergrede. Twee uitspraken van M.L. King zijn in die zin duidelijk: ‘De oude regeling van ‘oog om oog’ heeft uiteindelijk tot resultaat dat iedereen blind is’ en ‘Je zult ontdekken dat de liefde sterker is dan het sterkste wapen ter wereld.’ En die kracht tot liefde draagt ieder van ons als Gods gave in zijn hart. De veertigdagentijd is weer een gelegenheid om bewuster te worden van die grote liefde van God voor ons en voor onze wereld. Het is een gelegenheid om nog meer te groeien in wederliefde. Dag na dag in alle stilte bewerkt het Woord van God wat het inhoudt. Jezus zal ons uiteindelijk bevrijden: zal van ons meer aandacht, meer zorg, meer liefde, meer totale gegevenheid maken. De veertigdagentijd biedt weer de gelegenheid om de mensen rondom mij meer te benaderen met de goedheid die God ons leert: met zachtheid, medelijden en liefde.
De H. Jozef en Maria, zelf tot de volheid van de liefde gegroeid, zullen ons hierbij nabij zijn.

Wat zal ik aan de Heer geven voor al het goede aan mij besteed? (Ps. 116,12)
Met deze diepe gedachte trekken we het jaar verder in. En het Mariafeest van 2 februari is een sterke concretisering van dit psalmvers. Moesten we innerlijk nog meer kunnen groeien in die mariale levenschouding. Moesten we nog meer beseffen welke uitzonderlijke genade God voor ieder van ons heeft, nl. Zijn zomaar gratis gegeven liefde. Met 'gratis' kunnen we niet zo goed om. Wer vertrouwen dit niet of het raakt ons niet echt. Toch is het zo: God biedt telkens opnieuw zomaar, gratis, ieder van ons Zijn volle liefde aan.
Maria begreep dit in de diepte en gaf daarom ook een totaal antwoord. Zovele heiligen hebben zich op een bepaald moment laten overrompelen door deze zomaar gratuite liefde van God. Ze waren daardoor in staat tot een volgehouden, steeds verder groeiende wederliefde. Het werd als een onuitblusbaar vuur in hun hart. Ja, het is ook ons mogelijk om dag in, dag uit in deze liefde te groeien! Door ons doopsel zijn we in onze diepste kern door God teder geraakt. Door ons doopsel huist in ons hart een groot vertrouwen dat ons helpt om ruimte te geven aan elke vorm van leven rondom ons. Hoe groeien we innerlijk verder? Door ons telkens opnieuw te geven!
De zalige prester Edward Poppe zegt het op zijn manier: 'Raak Jezus met je hart, raak Hem met hoop en vertrouwen'.
Maria en zovele heiligen sporen ons aan om naar Jezus te blijven gaan met onze licht-, maar juist zeker met onze schaduwzijde. Zij blijven ons oproepen om dagelijks Zijn liefde in kleine en grote tekenen gestalte te geven. Liefde zal steeds het laatste woord hebben, omdat liefde, ook de schaamte, onvolmaakte liefde, kiemen in zich draagt van eeuwigheid en omdat God liefde is.

De nacht loopt ten einde, de dag breekt aan (Rom. 13,11-14)
Zo zijn we weer aan de laatste maand van een jaar gekomen. Het was dit jaar een heel bewogen jaar. En een nieuw jaar wenkt.
Intussen zijn we in onze Kerk het nieuwe jaar ingegaan en vele gelovigen over de hele wereld zijn in adventsstemming. De eeuwenoude hunker naar meer vrede, liefde en geluk komt weer in ons naar boven. We bereiden ons voor op Jezus' menswording: een heel teder gebeuren dat mensen diep kan ontroeren. De liturgische teksten spreken van een diepe hoop en een intens geluksverlangen. We hebben een heel mooi geloof overgeleverd gekregen: een verre God die ons heel dicht nabij komt en bij ons wil blijven te midden van alle levensstormen. Met Maria die zo menselijk en teder met dit mysterievol gebeuren omgaat. Ook Jozef blijft in heel dit gebeuren vele christenen inspireren en bemoedigen. We kunnen niet anders dan in deze adventstijd en in de komende kersttijd midden de drukte stilte zoeken. Stilte zoeken om meer thuis te komen in dit diepe, tedere gebeuren. Troost vinden want het licht gaat nooit meer uit. Moed vinden om elke dag opnieuw onszelf weg te geven in liefde. Vertrouwen vinden omdat we weten dat we met al onze kleinheid en onze zondigheid ons geborgen weten in dat grote hart van Jezus. Kracht vinden om vandaag ons helemaal toe te vertrouwen aan de liefdevolle blijvende nabijheid van de Vader, de Zoon en de H. Geest.
Maria, de H. Jozef en zovele heiligen blijven ons aansporen om ook in het nieuwe jaar te kiezen voor een zelfvergetende liefde. Om te kiezen voor nabijheid van mensen die het moeilijk hebben. Om te kiezen voor vrede, voor dienstbaarheid, voor bescheidenheid. Om te kiezen voor een God die blijvende liefde is tot in de eeuwen der eeuwen.
'Bekleed U dan", zoals Paulus zegt, 'als Gods heilige en geliefde uitverkorenen, met tedere ontferming, goedheid, nederigheid, zachtheid en geduld' (Rom. 3,12). Maria gaat ons hierin voor.

We ontdekken dat we een ziel hebben wanneer we verdrietig worden van het verdriet van een ander (G. Green)
De natuur keert meer en meer inzichzelf, de dagen korten. We denken nog meer dan anders aan onze dierbare overledenen; hoe erg blijft de pijn bij sommigen hangen. Ondanks de pijn kan een nieuwe verbondenheid met onze overledenen groeien zodat af en toe een straal van vreugde doorheen onze pijn gaat.
De teksten van de lezingen in onze liturgie sluiten aan bij deze realiteit van ons alledaagse bestaan. Maar zij blijven ons toch oproepen tot hoop, blijven ons zeggen dat de dood niet het einde is. Zij verwijzen ons naar Jezus die als eerste de dood is doorgegaan door de kracht van Gods blijvende onverwoestbare liefde. Het is niet gemakkelijk om dit te geloven, maar alléén de liefde opent ons hart voor die grote, diepe liefde tussen Vader, Zoon en H. Geest.
Ook Maria is deze weg van dood naar leven gegaan omdat haar hart als in een klare spiegel haar volmaakste liefde uitdrukt waarmee zij Jezus altijd boven alles bemind en geëerd heeft! Maria blijft ons nabij (P.J. Triest) op de weg die we dagelijks gaan. En laat ons zoals Haar en met Haar, oog hebben voor hen die zwaar verdriet of zwaar verlies moeten dragen.

Laat u door Hem beminnen en geloof in Zijn liefde (Edward Poppe)
Moerzeke, 14 september. Het is vandaag het feest van de Kruisverheffing. Het is heel stil in de grafkapel van de Zalige Priester Edward Poppe. Je hoort de eikels vallen op het lage dak van de zijkapel. Ik blader even door het intentieboek dat achteraan op een verhoogd tafeltje ligt, als een stille gtuige van verdriet en pijn maar vooral van hoop en vertrouwen. Hier en op zovele andere plaatsen komen mensen aankloppen, op zon- en weekdagen, op alle uren van de dag. Een grote stille verbondenheid van zovele biddende mensen.
Morgen is het O.-L.-Vrouw van Smarten (15/09). Vele mensen nemen hun toevlucht tot Maria die als moeder van de mensen begaan is met al hun lijden. Mensen vinden troost bij haar, kracht en moed. Ze voelen dat ze in hun lijden niet alleen staan.
Bij het naar buiten gaan, herinner ik me dat priester Edward Poppe heel eenvoudig alles probeerde tegen Jezus te zeggen.  HIj was in zijn leven meer en meer zijn enige vriend geworden. Dit deed me ook denken aan Mt. 11,28: 'Komt allen tot Mij die uitgeput zijn en onder lasten gebukt, en ik zal u rust en verlichting schenken'. Echt een mooie zin om te doen. Als priester Edward Poppe het over het sacrament der vergeving had, zei hij eens, heel eenvoudig: 'Ik ga mijn wonden aan Jezus tonen'.
De oktobermaand is ook een Mariamaand, de rozenkransmaand. Samen met Maria eens stil kijken naar al de grote gebeurtenissen van Jezus' leven: de blijde, de droevige, de hoopvolle en de mysteries van het licht. Er zijn zoveel manieren om deze maand wat bewuster onder ogen te nemen: ook een prent of een sprekend glasraam kan ons helpen. Eens bewuster een tientje of een heel rozenhoedje bidden; en geef het maar een intentie mee, zodat de solidariteit onder de mensen verder in de diepte groeit.
Alles met de hulp van Maria gericht op de blijvende, trouwe liefde van Jezus voor ieder van ons, opdat ons geloof in Gods oneindige liefde dag na dag verder groeit.

God wordt slechts in zoverre gekend, als Hij bemind wordt (Bernardus van Clervaux)
Dag na dag schuift voorbij. De vakantieperiode is voor de meesten van ons voorbij. Vol dankbaarheid blikken we terug op het mooie dat we mochten zien en beleven: dit doe me denken aan een citaat van H. Finkers: 'In alles wat je herkent als mooi, herken je uiteindelijk iets van God'. God, die zich steeds openbaart in het leven van mensen, meestal verborgen en enkel te zien door hen die in Gods verborgen werking geloven.
Want in heel onze menseljke geschiedenis van vreugde en verdriet, van pijn om het afscheid moeten nemen van dierbaren, blijft als een warme onderstroom Gods trouwe en bekommerde liefde voor ons, mensen. Innerlijke stilte is hierbij belangrijk en misschien heeft die vrije tijd ons hierbij geholpen. 'Vrije tijd', zegt E. Kleinpenning, 'wordt het pas als je niet meer jacht en jaagt'. 'In het stil zijn ligt een wonderbare kracht van opheldering, van zuivering, van concentratie op het wezenlijke' (D. Bonhoeffer). In ons stil zijn bij de gebeurtenissen in ons dagelijks leven worden we ook gevoeliger voor de werkelijkheid die achter die zichtbare dingen schuilt. In ons innerlijk stil worden bij het leven, botsen we telkens - gelukkig - op dat diepe mysterie van de Liefde. We zullen God een beetje meer kennen aanvoelen, als we voor Hem wat meer over hebben: tijd, aandacht, erkenning, dankbaarheid, liefde. God krijgt alzo ook meer een gelaat voor ons in de Vader, de Zoon en de H. Geest.
Ook onze medemensen worden beter aangevoeld als we hen beminnen. Want het draait slechts om de liefde in ons leven. 'Een chequeboek kan je niet meenemen in de dood. Geconfronteerd met de eeuwigheid geldt slechts één enkele valuta: geleefde liefde' (helder Camara). En naast Jezus blijft Maria voor ons een groot voorbeeld van echt geleefde liefde!

Dat Uw grote liefde, Jezus, dieper in ons mag doordringen
Junimaand: Heilig-Hartmaand. Gods onuitputtelijke liefde is zoals de overweldigende pracht van de natuur rondom ons. Pinksteren bloeit verder open in zovele liturgische feesten: feest van de H. Drie-eenheid, Sacramentsdag, H.-Hart van Jezus: het gaat altijd om Gods blijvende liefde voor ons. Jezus' liefde leren we telkens beter kennen vanuit Zijn evangelies. Zijn grote voorkeur voor de kleinsten, de meest kwetsbaren, de zwaksten, de laatsten, de uitgeslotenen. Zijn liefde is onvoorwaardelijk, grenzeloos en uiterst mild. Een liefde waarin mensen, die ze ontdekt hadden, zich altijd geborgen wisten.
Met deze liefde komen we in contact in de Eucharistie: telkens opnieuw worden we uitgenodigd om verder binnen te treden in dat groete mysterie van de liefde van de Vader, de Zoon en de H. Geest.
Met deze liefde komen we in contact door de Kerk: een gemeenschap van kwetsbare mensen, blijvend bemind door God en blijvend op weg, doorheen pijn en lijden, met meer bescheidenheid en eenvoud. Steeds bereid - zoals Jezus - tot dienstbare inzet, want 'voor een liefde zoals die van Franciscus en Daminaan, Daens en Romero, of van Zr. Jeanne De Vos, staat de wereld nog altijd open' (Jena-Paul Vermassen).
Jezus' liefde wil dat wij, mensen, telkens opnieuw 'verrijzen' Dat we als zwakke, onvolmaakte mensen, steeds opnieuw kiezen voor meer liefde. En dat kunnen we, omdat we door ons doopsel en vormsel innig verbonden zijn met Jezus. Ja, door Hem is het mogelijk dat dit besef en dat vertrouwen op Gods kracht in ons toemneemt. Dat we samen mensen worden die telkens kleine 'verrijzenissen' tot stand brengen, heel concreet en dicht bij ons. Laat ons veel liefde rondom ons zaaien, in het besef dat 'wie overvloedig zaait, overvloedig oogst' (2 Kar. 9,6).
Moeder Maria, Sint-Jozef, leer ons meer geloven in Gods voortdurende vergeving. Leer ons meer geloven in Gods blijvende zorg. Leer ons meer geloven in Gods grote liefde, sterker dan alle dood.

Een reflectie bij de meimaand: Mariamaand
Samen met Maria bij het kuis van de mensen staan.
Deze gedachte is één van de vruchten van een dertigdaagse retraite uit het jaar 1977. In de loop van de volgende jaren was deze gedachte nooit helemaal weg. Integendeel, deze gedachte blijvt mijn leven als Broeder van Liefde inspireren.
Met het ouder worden, wordt men meer en meer geconfronteerd met lijden dichtbij en veraf, in allerlei vormen. Ziek worden, oud worden, voor een moeilijk operatief ingrijpen staan, een sterfgeval van een dierbare ... Ook het vele lijden in de wereld beroert je: honger, armoede, vluchtelingen ... Het lijden raakt je, je wil ervoor vluchten.
Zoals Maria bij het kruis van mensen staan, betekent: er zijn, sprakeloos, zwijgend, stil attent nabij zijn. Het voorbeeld van Maria geeft me kracht om naar mensen toe te gaan, om mensen nabij te zijn. Trouw. Geen holle woorden spreken of het lijden wegpraten. Soms ook iets ondersteunend doen: doen wat de liefde, wat de diepte van je hart ingeeft.
Zoals Maria ook gelovend, hopen en biddend. Zij was ook bij Jezus' Verrijzenis. Ook zelf als gelovige tastend zoeken naar schamele tekenen van leven, van liefde, van echtheid die er ook zijn en dit, als het past, bescheiden ter sprake brengen.
Dit alles brengt me ook bij Jezus, de stille, verborgen, lijdende Jezus. Dit alles doet ook aansluiten met ons dagelijks gegeven leven, zo goed en zo kwaad als dit kan, maar toch vertrouwvol bij de zelfgave van Jezus.
Het brengt me ook dichter bij de eucharistie: brandpunt van alle Leven.
Dit alles voedt ook mijn dagelijks gebed: bidden voro anderen, bidden voor de wereld.
Dit alles brengt me ook dichter bij de diepste wordtels van mijn roeping als Broeder van Liefde.

Eucharistie: brandpunt van alle leven (E. Van Broeckhoven s.J.)
De veertigdagentijd mondde doorheen een intense Goede Week uit in Pasen en de Paastijd. Als onze hoop steunt op het geloof dat leven sterker is dan de dood. Dat pijn, lijden -hoe ondraaglijk soms ook - niet het laatste woord heeft.
We hebben Jezus gevolgd tijdens de veertigdagentijd. We hemmen met Hem intens meegeleefd tijdens de Goede Week. Samen met de apostelen zijn we wat onwennig met Jezus' verrezen bestaan. De apostelen en anderen ontdekten geleidelijk dat Jezus' aanwezigheid na Zijn dood een nieuwe blijvende werkelijkheid is.
De eucharistie, Jezus' zelfgave in de eenvoudige tekenen van brood en wijn, werd meer en meer de levende kern waarrond de christenen samenkwamen. Tot op vandaag, tweeduizend jaar later, komen overal ter wereld christenen nog samen om Jezus' woorden en daden, door Hem op Witte Donderdag gesteld, te herhalen. Om zich heel dicht bij Hem te weten. Om zich heel intens verbonden te voelen met elkaar, met al onze overledenen en met de schepping. Om zich gesterkt te weten om - zoals Jezus - meer en meer zelfvergeten liefde te worden.
Ook in de Paastijd blijft Maria bij ons, zoals ze met de apostelen in gebed verenigd bleef, wachtend op de Geest.
Bidden we Maria opdat de Geest, ons geschonken in ons doopsel en vormsel, verder in ons mag en kan doorbreken tot zegen van velen.

Vol van de heilige Geest keerde Jezus terug van de Jordaan (Lc. 4,1)
De weken schuiven voorbij, de dagen lengen, de sneeuwklokjes komen freel naar boven, maar het wintert nog.
Intussen dient zich in het liturgisch jaar een nieuwe sterke tijd aan. De Veertigdagentijd nodigt ons uit om bewuster in de voetstappen van Jezus te treden. Het stiller maken in ons om Jezus van nabij te volgen. Ook proberen bewuster te zijn van de werking van de heilige Geest in mij en in de anderen, zoals Jezus voortdurend leefde, vol van de heilige Geest. Voeden we ons geregeld met Zijn Woord, met Zijn Brood en geven we ons weg in de liefde.
Een mooi en inspirerend citaat uit de Bijbelagenda: 'Heiligen zijn mensen die het anderen lichter maken in God te geloven' (N. Söderblom). Heiligen die heel goed geplaatst zijn om ons te helpen in het volgen van Jezus, zijn de H. Maria en de H. Jozef. En zij willen die taak ten volle op zich nemen. Maria en Jozef die heel hun leven op Jezus hebben afgestemd. Zij helpen ons groeien in de liefde als levenshouding.
'Het doel van de opdracht is de liefde die voortkomt uit een zuiver hart, een goed geweten en een oprecht geloof' (1 Tim, 1,5). Maria helpt ons om Jezus met een zuiverder hart en met een oprecht geloof in het leven van elke dag te volgen.
'Vraag vol vertrouwen, zonder enige twijfel. Wie twijfelt is als een golf in zee die door de wind heen en weer wordt bewogen' (Jak. 1,6). In maart, toegewijd aan de H. Jozef, kan zijn voorbeeld van trouw, warme bekommernis, volgenhouden geloof ons dichter brengen bij Jezus' verder menswording in on en in onze wereld. Hij is te bewonderen,Hij staat dicht bij ons, wij met ons klein geloof en met ons broos vertrouwen, maar met ons hart verlangend naar het waren, het goede, het schone.
H. Jozef, bekom voor ons allen een grote liefde voor Jezus.